Een nadere kennismaking

Op de vraag om iets over henzelf te vertellen begint Fouad. In 1966 werd hij geboren als 5de kind in Berkane bekend van “Sinas apples in Maroc” in het Noord-Oosten van Marokko, 30 km van de Middellandse Zee en 30 km van de grens van Algerije, het geboorteland van zijn moeder. In 1963 was zijn vader, die in Marokko militair was, na de Marokkaanse onafhankelijkheid naar Bergen op Zoom gegaan, waar hij in Putte, tegen de Belgische grens, in een plasticfabriek werk vond. In 1969 kwamen ook Fouad met zijn moeder en haar 4 kinderen naar Bergen op Zoom, waar nog een 6de kind geboren werd. De pastoor, die goed Frans sprak hielp hen verder te komen. Zijn vader ging, naast zijn werk in de fabriek, naar de sociale academie en kreeg daarbij veel landgenoten aan de deur om te helpen met het vertalen van de nodige papieren. Zijn moeder leerde ondertussen fietsen, Nederlands lezen en schrijven. Fouad vond het een mooie tijd. Tot zijn twaalfde heeft hij nooit horen zeggen, dat hij een Marokkaan was. Dat gebeurde pas in de brugklas, toen de leraar scheikunde hem zo benoemde. Ondertussen werkte zijn vader bij het invloedrijke “Centrum Buitenlanders”, met onder anderen Mohammed Rabbae, die later duo lijsttrekker en Tweede Kamerlid van GroenLinks werd.

Na de havo ging Fouad naar de school voor de journalistiek in Utrecht, terwijl hij met een broer en twee vrienden uit Bergen op Zoom in Leiden woonde. Hij liep anderhalf jaar stage bij de Telegraaf, waar hij “politiek geprikkeld werd”. Hij schreef in 1985 een groot artikel over de Marokkanen, die in het Franse leger in de Tweede Wereldoorlog in Zeeland vochten. In Leiden maakte hij met vrienden een tweetalige Nederlands/ Arabische krant “in de activistische hoek”. In 1986 kreeg hij ook de Nederlandse nationaliteit. Hij ging bij NOS, SBS, NTR en Hart voor Nederland werken een werd programmamaker bij migranten tv in Den Haag en Amsterdam met eindredacteur Ahmed Aboutaleb, de huidige burgemeester van Rotterdam.

In 1993 werd hij lid van de PvdA. Een lidmaatschap dat hij, als slapend lid na 3 tot 4 jaar weer opzegde om in 2003 weer lid te worden en nu actief werd in een samenleving, die door Fortuyn en de aanslag op de Twin Towers in New York flink veranderde. Als voorzitter van het Samenwerkingsverband Marokkanen speelde hij zes maanden lang een belangrijke rol om rond het uitkomen van de film Fitna van Theo van Gogh en Geert Wilders de boel niet te laten escaleren.

Voor de PvdA werd hij in 2007 stadsdeelwethouder in Bos en Lommer, kwam hij in het partijbestuur en werd hij, inmiddels wonend met vrouw en 2 kinderen in Hoofddorp, wethouder in Culemborg. In 2018 werd hij lijsttrekker en daarna fractievoorzitter in Culemborg, waar hij toen naar verhuisde om in 2020 weer terug te komen naar Hoofddorp om Mieke Booij op te volgen als wethouder. Toen het huidige college de PvdA omruilde voor D66 werd hij hier fractievoorzitter.

Ook Peter bracht, voor hij in de journalistiek kwam, zijn jeugd grotendeels door in Brabant, waar hij in 1969 in Geldrop bij Eindhoven werd geboren. Zijn ouders kwamen uit Hardinxveld-Giessendam, maar vader vertrok voor zijn werk (bij De Vries Robbé, later bij Philips) naar Brabant, zijn moeder werkte daar onder meer voor de Tweka, maar stopte toen de kinderen geboren werden.

Met hun jeugd in Brabant hebben ze ook gemeen, dat hun vaders journalistiek geen goed idee vonden, omdat je er geen droog brood mee kon verdienen. Peter kwam, na uitloting bij de school voor de journalistiek via een communicatieopleiding op de HEAO uiteindelijk bij politicologie op de Vrije Universiteit in Amsterdam terecht. Zijn anderhalf jaar vervangende dienstplicht als dienstweigeraar bracht hij door bij het vermaarde studentenblad van de VU, Ad Valvas. Na zijn dienstplicht vroegen ze hem daar te blijven, terwijl hij zijn studie afmaakte. Vervolgens werkte hij onder meer bij Volkskrant-banen, Intermediair, Management Team en nu bij Werf&, platform voor arbeidsmarktcommunicatie en recruitment.

Toen hij met zijn geliefde rond 1995 een huis ging zoeken vonden zijn ouders wat in Hoofddorp aan de Breeburgsingel in Toolenburg. Eenmaal verhuisd naar de Manegelaan kregen ze drie kinderen, die nu 21, 19 en 13 zijn. In 1997 viel zijn oog op een advertentie van GroenLinks Haarlemmermeer in de Hoofddorpse Courant, waarin de partij aangaf op zoek te zijn naar raadsleden. Hij nam contact op, want “je bent 28 en je wil wat”. In 1998 kwam hij als nummer 5 van de lijst als jongste raadslid in de raad om daar in 2002 en 2006 weer terug te komen, onder meer als fractievoorzitter, met Herman Tuning als wethouder. Daarna was hij enkele jaren bestuurslid van GroenLinks Haarlemmermeer. Negen jaar later kwam hij weer terug in de raad, waar hij nu weer fractievoorzitter is, omdat hij het raadswerk weer, en nog altijd zinvol en leuk vindt. Hoewel… dat laatste niet altijd, omdat er vanuit de verschillende coalities niet altijd veel ruimte geboden wordt. Op de website van GroenLinks is over zijn motivatie meer te vinden.

Na verrassende verschillen en overeenkomsten uit hun leven gingen we nu over naar de toekomstige samenwerking van GroenLinks en PvdA, die tussen de Haarlemmermeerse besturen steeds meer gestalte krijgt en in een uitstekende sfeer verloopt, en in de gemeenteraad ook op gang is gekomen. Waarbij we eerst in gesprek gaan over de grote reserves, die Fouad in Nieuwsuur naar voren bracht als het gaat over een gezamenlijk programma en kandidatenlijst voor de Tweede Kamer verkiezingen in november en een eventuele toekomstige fusie.

Een naderende samenwerking

De landelijke trend in de samenwerking heeft een vlucht genomen nu de Tweede Kamerverkiezingen met 1 lijst en één lijsttrekker zal worden ingestoken. Welke gevolgen heeft dit voor de samenwerking in de gemeente Haarlemmermeer?

Peter: GroenLinks en PvdA hebben maar één keer samen in de coalitie gezeten binnen Haarlemmermeer en waren daardoor eigenlijk bijna altijd elkaars politieke concurrent. Nu we beiden in de oppositie plaatsnemen is die concurrentie minder. Hiervoor liep de inhoudelijke samenwerking vaak uiteen. Je moest je toch ook profileren. Nu zoeken we elkaar meer op.

Fouad: In Culemborg (waar Fouad eerder wethouder was red.), werd wel vaak goed samengewerkt met GroenLinks. Zowel in de coalitie als in de oppositie. Het maakt het makkelijker als je naast elkaar staat. In Haarlemmermeer is het vanuit de historie logisch om elkaars verschillen te benadrukken, ook om je identiteit te bewaken.

Beide fractievoorzitters zijn het wel eens dat de samenwerking veel makkelijker gaat, nu ze beiden oppositie voeren. Ook zijn zij van mening dat het zowel landelijk als Europees goed gaat met de samenwerking tussen GroenLinks en de PvdA.

Door de huidige situatie; oppositie, acceptabele gezamenlijke lijsttrekker en de tijdsgeest is het momentum aanwezig om de samenwerking verder inhoud te geven. Als deze kans voorbij gaat weet je niet hoe het over 4 jaar is en of de kans dan verkeken is. Het ijzer smeden als het heet is lijkt voor de hand te liggen.

Toch zijn er ook bedenkingen, bijvoorbeeld vanuit PvdA: hoe bewaken we onze identiteit, komt deze in een nieuwe samenwerking goed naar voren. Blijven we opkomen voor de minima en de arbeiders? Arbeid kan immers - op korte termijn - op gespannen voet staan met groen. En dat deel van de identiteit bij GroenLinks is toch essentieel. Hoe wordt gewogen op de inhoud als er snijvlakken ontstaan? Dat is en blijft een uitdaging waar nog niet direct de duidelijkheid in te vinden is.

Ook 2026 is een stip op de horizon (gemeentelijke verkiezingen red.) waar nog veel niet duidelijk is. Grote kans dat dit ook zal afhangen hoe de ontwikkelingen landelijk zullen zijn. Gaat de samenwerking in 1 lijst slagen? Hoe is de samenwerking in de Tweede Kamer? En zullen gevolgen en bevindingen 1-op-1 worden overgenomen binnen Haarlemmermeer? Er zijn immers al meerdere gemeenten waar de wijze van samenwerken tussen PvdA en GroenLinks voorlopen op de landelijke ontwikkelingen. Er zijn echter ook gemeenten waar de afstand juist (veel) groter is. Haarlemmermeer is daarin nog zoekende.

Bij een eventuele fusie zal ook het politieke spel dat GroenLinks samen met PvdA kan spelen op de diverse dossiers weg zijn. Hiermee zal er soms minder slagkracht zijn in het behalen van (gezamenlijke) doelen ten behoeve van de kiezer. Worden andere partijen daar juist niet sterker van? 

Veel zal afhangen van de politieke werkelijkheid van het moment? Wat zullen de geformuleerde speerpunten zijn? Hoe wordt een eventuele zetelverdeling? Komen we in de coalitie? Wat wordt het gezicht van D66 en HAP? Hoe progressief willen die partijen de thema’s gaan oppakken?

Daarnaast is met name onze eigen ontwikkeling de basis voor onze kracht. Gaan we voor een sterke samenwerking, 1 lijst of een daadwerkelijke fusie? Welk verhaal en identiteit zal leidend zijn? Bij beiden partijen staat de mens centraal, maar wat zal prevaleren? Financieel of gezondheid, milieu- of arbeidsomstandigheden, welvaart of toekomstbestendigheid? We zullen als PvdA en als GroenLinks nooit tussen deze onderwerpen kiezen, maar wel kan de nadruk net iets anders liggen. Daar zullen we elkaar in moeten vinden en kan op dossierniveau ook tot andere keuzes leiden natuurlijk.

Tot slot vinden beide fractievoorzitters het politiek café zoals opgezet en ingevuld een positieve ontwikkeling. Zo wordt het samensmelten binnen de discussie gevormd en leren we elkaars standpunten beter kennen en de argumentatie erachter op waarde te schatten. Het is wel jammer dat deelnemers vanuit andere partijen nog niet echt de weg gevonden hebben om ook aan te schuiven. Met name D66 en HAP (fractie)leden zouden veel kunnen toevoegen en kunnen bijdragen in de gesprekken om nader tot elkaar te komen. Hiermee zou ook een brede basis gevormd kunnen worden voor toekomstige coalities.